ویدئوآرت به مثابهٔ نقد رسانه‌های جمعی

تضاد با تلویزیون و سینمای تجاری:ویدئوآرت در دههٔ ۱۹۶۰ به عنوان پاسخی انتقادی به رسانه‌های جریان اصلی (مانند تلویزیون و هالیوود) متولد شد. هنرمندانی مانند نام جون پایک (Nam June Paik) با دستکاری تصاویر ویدیویی، سلطهٔ رسانه‌های یک‌سویه را به چالش کشیدند.مثال: پایک در اثر "Global Groove" (1973)، تصاویر تلویزیونی را تکه‌تکه کرد تا نشان دهد رسانه‌ها واقعیت را تحریف می‌کنند.
شکستن روایت خطی:برخلاف سینمای روایی، ویدئوآرت زمان غیرخطی را تجربه می‌کند (مثل آثار بیل ویولا که از تکرار و آهستگی برای کشش زمانی استفاده می‌کند).

ویدئوآرت و پرسش‌های پدیدارشناختی
تأکید بر ادراک و حضور: فلسفهٔ موریس مرلو-پونتی (Merleau-Ponty) دربارهٔ تجربهٔ جسمانی، در ویدئوآرت بازتاب یافته است. مثلاً در آثار بروس نومان (Bruce Nauman)، بدن هنرمند در فضای گالری حاضر می‌شود و مخاطب را وادار به تفکر دربارهٔ فضا و زمان می‌کند.
مثال: "Live-Taped Video Corridor" (1970)، که مخاطب در یک راهروی باریک، تصویر خود را در مانیتور می‌بیند و حس حضور فیزیکی را زیر سؤال می‌برد.
مرز بین واقعیت و مجاز: نظریهٔ بودریار دربارهٔ شبیه‌سازی (Simulacra) در ویدئوآرت نمود دارد. مثلاً داگلاس گوردون در "24 Hour Psycho" (1993)، فیلم هیچکاک را کند می‌کند تا نشان دهد تصاویر سینمایی همیشه یک بازنمایی ساختگی هستند.

ویدئوآرت به عنوان کنش سیاسی و اجتماعی
نقد قدرت و نظارت: هنرمندانی مانند هارون فاروکی (Harun Farocki) در آثار خود ("Images of the World and the Inscription of War") نشان می‌دهند که تصاویر ویدیویی چگونه در خدمت نظام‌های سیاسی و نظامی قرار می‌گیرند.
مثال: هیتو اشتایرل (Hito Steyerl) در "How Not to Be Seen" (2013)، مسئلهٔ نظارت دیجیتال و ناپدیدشدن در عصر داده‌ها را بررسی می‌کند.
جنبش‌های فمینیستی و هویتی: هنرمندانی مانند پایپیلتی رست (Pipilotti Rist) در "Ever is Over All" (1997)، با شیشه‌شکنی نمادین، بدن زنانه را از قید بازنمایی مردانه رها می‌کنند.

گذار از بازنمایی به تجربه زیسته:
در دهه ۹۰، ویدئوآرت دیگر صرفاً یک رسانه ثبت‌کننده نبود، بلکه به فضایی برای تجربه‌های پدیدارشناختی تبدیل شد. هنرمندانی مانند بیل ویولا با استفاده از تصاویر آهسته و تکرار، زمان را به مثابه عنصری وجودگرایانه بازتعریف کردند. آثار ویولا پرسش‌هایی درباره ادراک، مرگ و معنویت را مطرح می‌کنند.

تأثیر فلسفه پست‌مدرن
نظریه‌پردازانی مانند ژان بودریار و گیل دلوز بر ویدئوآرت این دوره تأثیر گذاشتند. مفاهیمی مانند شبیه‌سازی (Simulacra) و فضای صاف (Smooth Space) در آثار هنرمندانی مانند داگلاس گوردون (مثلاً در اثر ۲۴ Hour Psycho) دیده می‌شود، جایی که زمان و تصویر دستکاری می‌شوند تا واقعیت را به چالش بکشند.